Hava kapalı, yağmurlu. Ayağımdaki 5 aydır beni terk etmeyen nasır gece uyutmadı beni, acıdan kıvranıyorum. Bugün dersim yok, evdeyim. Yağmurlu havada araba kullanmayı hiç haz etmediğim için canım dışarı çıkmak da istemiyor. Sevgilimi özledim. Günler geçmiyor. Hala 80den fazla gün var. Mutsuz değilim ama bugün böyle birgün işte. Sıkılıyorum. Sığamıyorum. Sürekli söyleniyorum içimden birşeylere; sevgilimin yanımda olmasını engelleyen düzene, ayağımdaki tırnak kadar nasırı kriyoterapi, lazer, bok püsür ne varsa yapıp hiçbirşeyle düzeltemeyen doktoruma, pazar günü günün ortasına koyulan toplantıya, o kadar ilaca rağmen annemi uyutmayan her ne ise ona, sıkıntıdan beni yoklamak üzere olan ama aklıma getirmemeye çalıştığım panik atağa, akşamdan beri durmadan yağıp altyapısı süpersonik olan şehrimin tüm yollarını göle çeviren yağmura, ama en çok da şu kışı onca güzel sevdicekli yaz günlerinin ardından bu şekilde sevdicekten ve ona yüklediğim tüm güzel şeylerden uzak geçiriyor olmama sövüyorum...Sevgilim gelsin artık nolur! O zaman ne yağmur, ne çamur, ne panik, ne atak, ne toplantı umrumda olurdu....bininci kere söylüyorum ama bahar gelsin, yaz gelsin, sevdicek gelsin, ve bu kış bu modda geçirdiğim son kış olsun...
http://www.youtube.com/watch?v=BhXcjbwpB68
